Geçtiğimiz gün 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü’ydü.
 
Danimarka, Ocak 2014
 
Çocuk hakları deyince aklıma Danimarka’da geçirdiğim günlerde ve Avrupa seyahatlerimde karşılaştığım çocuklar geliyor. Havalimanlarında anne-babasının peşinden giderken kendi boyuna göre tasarlanmış tekerlekli valizini çeken; her sabah okula kendi bisikletiyle kendilerine özel ayrılmış yoldan giden; sırt çantası, özel kış tulumu ve matarasıyla, yani kişisel eşyalarıyla bir birey olma yolunda hızla ilerleyen; sevdiği ve sevmediği arkadaşları olan; doğum gününü arkadaşlarıyla kutlayan; kendi kararlarını kendi vermeye küçücük yaşta başlayan çocuklar. Tercihleri, imkânları, şansları olan çocuklar. Onları gördüğüm her an aklıma “diğer” çocuklar geliyordu. Yersiz yurtsuz, annesiz babasız, savaşın, imkansızlıkların, zenginlik içinde kıtlık yaşayan memleketlerin çocukları. Yeryüzünün diğer yüzündeki çocuklar yani…
Sonra bu çocuklar için bir şeyler yapmayı dert edinmiş bir hayır kurumunda çalışmaya başladım. Bu çocukları daha yakından tanımak kalbime tarifsiz bir ağırlık verdi. Artık eskisinden daha huzursuzum. Daha kızgınım bize, insanlığa… Rüyalarıma Afrikalı , Orta Doğulu çocuklar giriyor bazen; onları yemyeşil düzlüklerde bisiklet sürerken ve gülümserken görüyorum…
 
Hangi çocuk hak etmez ki huzurlu bir okul yolculuğunu?
Gana, Eylül 2015